2006/Nov/27

ฮ่าๆๆหายไปนาน วันนี้เข้ามาเปลี่ยนธีมใหม่*งดงาม*

แต่ทางขวามือยังว่างโล่ง เอาไว้ตีพุงนอนเล่น กุ๊กกิ๊ก*^*

สีบล๊อคออกมาแนวทะมึน มืดมนเหมือนตัวเองบอกไม่ถูกน่ะ อยากจะลองทำ

แบบที่ดูปี๊โป๋ หวานแวว ดูแล้วสดใสๆน่ะ แต่มองหน้าตัวเองแล้วเอาแบบนี้แหละ55

อยากจะทำให้บีจีมันไม่เลื่อนน่ะ ทามมายยยยดายTYT

ใครก็ได้ช่วยบอกทีเถอะค่ะ พีสสสสสสๆๆ

วันนี้จะมาพูดึงเรื่องท่าโพสประจำตัวล่ะ (หลังจากบ่นอยู่นาน)

พูดถึงท่าประจำตัวตอนถ่ายรุบ ทุกคนก็คงมีกันใช่ป่ะ

ของเค้าก็มีเหมือนกัน แต่คงเหมือนชาวบ้านอ่ะ

ก็คงเป็นท่าชูสองนิ้ว สู้ตายล่ะ ท่าฮิตตลอดการ ใช่ได้เกือบทุกสถานการณ์

(ยกเว้นงานศพน่ะ คืนโพส อาจโดนถีบได้)

ยกตัวอย่าง ยูมะ ก็โพสเหมือนกัน แต่ดูท่าจะชอบมากๆด้วยล่ะ เห็นโพสแต่ท่าเดิม

แต่น่าร้าก ท่าไหน?ก็ดูดี55+

แล้วเพื่อนๆล่ะชอบโพสท่านัยกันบ้าง

คิดว่าคงหนีไม่พ้นท่าชูสองนิ้วเหมือนกันล่ะน่ะ55

แต่ไม่ว่าจะท่าไหนก็ ถ้าถ่ายรุบออกมาแล้วดูดีก็โอเคล่ะน่ะ

เห็นด้วยมั้ยล่ะ?

แต่อย่าถ่ายออกมาแบบว่า เอกซ์ เดี่ยวจะหาว่าไม่เตือน เอิ้ก เอิ้กๆๆ

2006/Nov/01

เปิดเทอมวันแรกรู้สึกเฉยชนิด ไม่มีอารมณ์อยากจะไปเรียนเลย*สักติ๊ด*

ไม่รู้ว่าเพื่อนๆเป้นเหมือนกันมั้ย? รึว่าเราเป้นอยู่คนเดียวกันน่ะ

รู้สึกอยากจะกระโดด *เรียน*แต่ด้วยความที่เป้นเดะดี เลยตะเกียดตะกายไปซะหน่อย

แล้วมันก็เป้นไปตามที่คิดไม่มีผิดสักติ๊ดจารย์ไม่มาสอน ชั่งมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่การสอนมาก

เรากะเพื่อนเลยโบยบินกันกลับรังด้วยความเต็มใจและเต็มกำลัง

พูดถึงเพื่อนแล้วก็แอบขำมันนิดๆๆ

เจอกันวันแรกทำเซอร์ไพส์ซะฮ่าๆๆๆกร๊ากกกก

ไปตัดผมใหม่มา กะว่าเปลี่ยนลุคผมทรงใหม่จะเทห์เตะตาญิง5555+

ไม่ได้ดูน่าตาตัวเองเห็นแล้วขำกลิ้งง เหมือนดาราเกาหลีตอนลืมแต่งหน้ามาทำงานว่ะ

คงโดนอำจากเพื่อนไปอีกสักพักล่ะน่ะ*ทำจ่ายยยเถอะ*

เพื่อนบางคนก็เหมือนเดิม บางคนก็เปลี่ยนไป เห้นแล้วก็อะนิจจัง ตัวเองเปลี่ยนไปไหม?

*ก้มมองตัวเอง* อ้วนขึ้นนนนน!!!!!!!

เครียดดดดดดด

คิดถึงยูมะ!!

เครียด

คิดถึงยูมะ!!

....

ต้องดื่มยาไรแก้เครียดดีน๊า**

2006/Oct/17

ความรู้สึกที่อยากจะบอก *เก็บกด*

สองสามสับดาก่อน ทั้ง วุ่นวาย กลุ้ม เครียด ลำบากใจ

อยากจะหนีมันไปให้พ้นๆ

แต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะมันเป็น *ภาระ* ที่ต้องแบกรับเอาไว้

ไม่สามารถที่จะหลีกหนีมันพ้น ต้องเผชิญกับมัน

เมื่อเผชิญกับมันแล้วไม่มีเรื่องที่ต้องกลุ้มใจเลย เพราะเรามีเพื่อน

ที่คอยอยู่เคียงข้าง ให้กำลังใจ ค่อยอยู่กับเราแม้เราจะลำบาก

ช่วยเหลือเราเมื่อเราไม่ไหว ไม่ทอดทิ้ง ไม่ลืมกัน

คำๆนี้ไม่อยากจะเอยถึงมัน เพราะมันทำให้เจ็บ

หากมีคนที่รับรู้ถึงความรู้สึกเราได้คงดี

ว่าคำ ไม่ลืม นั้นเป็นเช่นไร

เราเป็นคนที่รับรู้ได้เป็นอย่างดี เพราะเราประสบกับคำนี้มาถึงสองครั้ง

ไม่อยากจะจำ แต่ก็ไม่สามารถลืม

ทุกครั้งที่พบเจอ ก็ไม่สามารถห้ามให้คิดได้

ลืมกัน คำนี้ชั่งเจ็บปวด

แค่พบ .......

สบตา.....

ก็ปวดใจ

อยากจะเอยถาม ท้วงคำ แต่ไม่สามารถ อาจถุกว่าหน้าด้าน

แต่เรื่องมันไม่สำคัญ เพียงแค่อยากฟังจากปาก

หากมาเอยอ้างว่า งานยุ่ง ติดสอบ งานหนัก ไม่ว่าง ไม่รับฟังทั้งสิ้น

มันสายไปแล้ว ไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อกัน

มีแค่รอยยิ้มอันเลืองลาง กับความรู้สึกที่อยากจะมอบให้ในปีหน้า มันคือความรู้สึก

อย่างเดียวกับเราในปีนี้ นั่นคือ การลืมกัน

อยากจะบอกความรู้สึกอีกครั้ง ว่า

ขอบใจ.....เพื่อน

ที่ไม่ลืมกัน ไม่ลืมที่จะส่งเมสเสทมาอวยพร

ไม่ลืมที่จะอยู่ด้วยกันในวันสำคัญ สนุกมาก

ไม่ลืมที่จะพูดคุย ยอกเย้าในวันถัดมา

ไม่ลืม*วันเกิด*ของเรา

ขอบใจ